Związek Literatów Polskich

* * *

Nieustająco pytam:

co jeszcze nastanie

w tych dniach do góry dnem

odwróconych?

Czy zostały godziny

radości,

u kogo można załatwić sobie

trochę życia?

Zatęskniłem do spadającego

listka wierzby,

który dźwiękiem dotknie

lustra stawu.

* * *

Życie jak list wrzucony do skrzynki

pocztowej

przed chwilą był twój

a już przepadł za twoją zgodą

w innym świecie

który ma granice z żelaza

Wydostać go nie sposób

Tyle płacisz by mógł zanieść

ciebie

do drugiego człowieka

Do Beethovena

Otworzyłeś mnie na dźwięki

pauzy i harmonie

jak otwiera się do ogrodu bramę

w którym nie ma granic

jedynie bez końca

i początku powoje biegną

za celem

Twoja muzyka jest jak matka

wyglądająca syna

w ciągle żywym oknie

i matka która odprowadza

dziecko na tę nieodgadnioną

stronę

aleja lipowa którą nie mogą

nasycić się oczy

i bez przerwy widzą nowe

drzewa

kamienie wodą i stopą człowieczą

polerowane

szczyty gór z dostojną

samotnością

nie dzieloną z nikim

grzmoty błyskawic nocą sprowadzające

płacz do kołyski

śpiew traw na polanie

i harce morskiej fali

nad niebem nie zmienionym

Chcę ci dać kilka

niezdarnych słów

którymi najczęściej jest

podziękowanie

Do matki

Twoja twarz światłem mi świeci

matko której nie znają

moje oczy

a przeczuwają myśli

zaludniające ciszę

w której biegnę powiedzieć

że tyle upłynęło

nieurodzajnych godzin

Jestem jak przechodzień

któremu życie po drugim chodzi

trotuarze

Noszę cię w głębi

niesprzedajnej

Nieustająco pytam czy bywasz tutaj

Czuję, że przyglądasz się

słowom moim

Jak kwiaty traw nietrwałe i delikatne

pomyślałem powiedziałem

I nie będzie żadnych przedstawień

Po tamtej stronie spotkam

wszystkich i tych których

po raz pierwszy zobaczę