Związek Literatów Polskich

Nonstop

Winogradom

na pniu osady
twarze domów
betonowe oko chmur
komputerowy język
szczęki białego noża

rośnie krzyk w oknie
spaliny sycą oddech firanek
pęka wrzący talerz ziemi
dzielnica kocioł

zranione palce jutro
mierzą skrawek osiedla
na trawnik nieba zaszczuty
wypuszczam psa myśli

Witek w Pogodzie

Wincentemu Różańskiemu

Poezja ważniejsza niż życie
śpiewało dziecko 
on
ojciec miłości
architekt duszy
z niemocy i ufności
stanął przed czerwonymi
słońca drzwiami

Z twarzy wiersza śle uśmiech 
niemym
ciszę wędrowcom
światło zatraconym
żałobnym marsza łez w pogodzie

Śmierć przywróciła mu pamięć

Ze Stedem na drugim brzegu
rozmawia o zimie leśnych ludzi 

Zapisując wolność wieczności
pragnie byśmy pamiętali 
o modlitwie dziecka

Niech w nas nie umiera


Poznań, styczeń 2009 r.

Przydrożna jabłoń

Poniżona

Ręce – okaleczone
włosy – zniszczone
Kręgosłup – złamany
Z szat odarta

Niczyja 
bez ogrodnika

Pusta kapliczka

Dokąd poszłaś Madonno
Kto Cię uprowadził
Opuściłaś kapliczkę - dlaczego
A może tylko na chwilę 
zniknęłaś z oczu wędrowcom
Komu te kwiaty bez Ciebie
Potrzebna byłaś szaleńcom
Jesteś, gdziekolwiek jesteś
wybawieniem