Związek Literatów Polskich

RZECZY KTÓRYCH MI ŻAL

1.

najpierw miecz

prawdziwy

sprzed wieków

brat znalazł go

na dnie rzeki

i strzegł

jak relikwii

oddałam go

chłopcu

myślałam

że to pierwsza

miłość

a jemu chodziło

tylko o ten

miecz

2.

kiedyś

dostałam

szalik

bardziej chabrowy

od wszystkich chabrów

w zbożu.

podkreślał

błękit moich oczu

zgubiłam go

na dworcu PKP

(on nie przyjechał)

3.

kupiłam niemowlęciu

gumową piszczałkę – pieska

miał pyszczek –

kwintesencję dziecięcości

ciepły i naiwny

otwarte ufne

psie spojrzenie

„żal będzie umierać.

w niebie nie ma

takich zabawek”-

powiedziałam

„nie rozumiem” -

powiedziałeś

i popukałeś się w czoło

4.

z resztek wełnianej

włóczki

matka zrobiła mi

szydełkową chustę

miała taki ciepły kolor

jak pole słoneczników

w sierpniowym słońcu.

podkreślała

urodę

moich złotych włosów

i opaloną skórę

ukradli mi ją –

jedyną pamiątkę po matce –

w teatralnej szatni

po spektaklu

pełnym wzniosłych

wrażeń

5.

mogłabym wyliczać

rzeczy których mi żal

ale nie mam do tego

głowy...