Związek Literatów Polskich

Leży przede mną świeżo wydany tomik wierszy Krzysztofa Gąsiorowskiego zatytułowany „Moja stara naga maszyna do pisania i panienki na imieninach” (Wydawnictwo Adam Marszałek). Oddaję się przypadkowi i otwieram na stronie 106:

„Paląc, pijąc, straciłem

zęby. Nie odrosną, nie jestem

rekinem.

Zostanie po mnie

raczej krzycząca niż szydząca

czaszka”.

A więc - śmierć. Jedyne zagadnienie godne uwagi filozofa, o czym wiemy z „Obrony Sokratesa” Platona. Pada tam fundamentalna kwestia: albo śmierć jest kamiennym uśnięciem na zawsze, albo przeniesieniem się w wyższe, lepsze rejony, lecz każda z tych ewentualności jest dobra. Sokrates nie uspokoił jednak nikogo, a zwłaszcza poetów, których nie byłoby, gdyby nie wątpili. Krzysztof Gąsiorowski nie zakrywa sobie oczu woalem, który miałby zasłonić nieuchronność, on mówi:

„(...) Ale nie bój się, mój kwiatuszku,

my dopiero się zapowiadamy;

dopiero gdy rozkwitniemy

będziemy umierali...”.

To dziwne, że Gąsiorowski widzi po śmierci swoją czaszkę, która krzyczy, lecz nie szydzi. Czy dlatego, że z poety egzystencjalisty stał się - przynajmniej w tym tomiku - właśnie wytrawnym szydercą? Tragizm życia, absurd trwania, bezsens planów, naiwność celów - mimo tej okrutnej świadomości obecnej w tych wierszach, nie przestają być one ani na chwilę ironiczne. A głównym atutem „Mojej starej nagiej maszyny do pisania...” oraz samego Krzysztofa Gąsiorowskiego jest to, że gorycz tej ironii jest wytrawna:

„Przysiadł się do mnie w parku

jakiś młodzieniec. Panu to dobrze, mówi,

panu to się nie nudzi, widać, że pan jest

chory. A mnie, kurwa, rozsadza energia

i nie wiem co ze sobą zrobić.

A może byś tak , młody człowieku,

pytam nieśmiało, dobił jakiegoś staruszka?

Dobry pomysł, dobry pomysł, wykrzykuje

młodzian, i odchodzi”.

Lubię takie wiersze.

Przemysław Szubartowicz