Związek Literatów Polskich

Anachoreta kroczy nawą kościoła miłosierdzia
Jego kroki są ciche a promienie słońca 
nie noszą znamion misterium  –  padają w kurz
banalne witraże nie kuszą smakiem transcendencji
                      także echo zatonęło w kurzu i milczy
ze strachu przed czartami z łużyckich lasów 
co bezczelnie spółkują z miejscowymi bożkami 
                             płodząc potwory nie do wiary 

pogańscy kapłani tej krainy składają im ofiary
udając pobożność podczas obrzędowych mordów

Ta świątynia nie ma nic wspólnego
z dostojeństwem kościołów  Konstancji
kolumnady z betonu udają katedrę Marii Panny
lecz nigdy nie dosięgną cienia jej dostojeństwa
w kościele miłosierdzia nikt nie ustanowi praw 
bo żaden sobór nie zechce kalać się widokiem
fasady z betonu i fałszywych arkad
a gdzież miejsce dla wytwornych umysłów
dla teologów i książęcych bękartów
gdzież te stalle które pomieszczą ich dostojeństwo
dzwoniące złotymi łańcuchami ku przestrodze ludu?
nie  ma teologów stalle wypełnia gawiedź 

Anachoreta słucha jak śpiewa schola dziewic
jednak piękne śpiewy nie zwiodą jego uszu
oczy widzą pokorny tłum który garnie się
by złożyć okup równinom cmentarzy

Anachoreta pragnie dostrzec choćby skrawki
liturgii – jakiejkolwiek – byle była piękna
niech będzie dostojnie i niech pachną kadzidła
a tu nic z tych rzeczy - jest byle jak 
tłum pozbawiony imion i wstydu

tu się po prostu przychodzi
wypełnić wielkanocny obowiązek 
z kiełbasą w koszyku i z bezmyślną twarzą
nie ma drżącego szeptu nawróconych 
nie ma szelestu odświętnych ubrań
                                      
                                                        
                                                           Tutaj nawet
zabrakłoby fantazji na efektowny proces i wyrok
nikt nie spłonie na stosie z dwóch powodów:
Cena drewna i brak wykształconych prokuratorów
zresztą można zadręczyć człowieka in modo sovietica
(niech się sam powiesi – najlepiej na białym sznurze)

Bywało że kwiaty ozdabiały nawrócenia
stały przed ołtarzami na ołtarzach i pod nimi
w Konstancji w Katedrze Marii Panny obute stopy
czują chłód posadzki –stąpając krokiem dziecka
w kościele miłosierdzia nie ma radości nawrócenia
                                                       ani zapachu kwiatów
a jedyna żywa żarówka nie rozproszy mroków niewiary

Zbiegiem okoliczności anachoreta 
idzie główną nawą i smuci się tym wszystkim

***

 Żary, kwiecień 2009